در میان من و تو فاصله هاست...                                                                

گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!!!                           

تو توانایی بخشش داری.....                                                                

 دستهای تو توانایی آن را دارد ، که مرا زندگانی بخشد!!                           

چشمهای تو به من آرامش می بخشد و تو چون مصرع شعری زیبا ، سطر برجسته ای

از زندگی من هستی ...                                                                           

دفتر عمر مرا ، با وجود تو شکوهی دیگر ، رونقی دیگر است....                             

می توانی تو به من زندگانی بخشی                 یابگیری از من آنچه را می بخشی

من در آینه رخ خود دیدم و به تو حق دادم!!!    آه ، می بینم آه ، می بینم                  

تو به اندازه ی تنهایی من ، خوشبختی                                                       

 من به اندازه ی زیبایی تو ، غمگینم                                                              

من چه دارم که تو را در خور ؟ هیچ...                                              

من چه دارم که سزاوار تو ؟ هیچ ...                                                               

تو همه هستی من ، تو همه زندگی من هستی                                             

تو چه داری ؟ همه چیز...                                                                            

تو چه کم داری ؟ هیچ ..                                                                            

گاه می اندیشم ، خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟                                  

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی ، روی تو کاشکی می دیدم...        

من به خود می گویم : " چه کسی باور کرد جنگل جان مرا ، آتش عشق تو خاکستر

کرد ؟ "                                                                                                 

با من اکنون چه نشستها ، خاموشیها            با تو اکنون چه فراموشیهاست!!!     

چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم ؟               خانه اش ویران باد !!           

من اگر ما نشویم ، تنهایم                              تو اگر ما نشویم ، خویشتنی   

دشتها نام تو را می گویند                                                                        

کوهها شعر مرا می خوانند                                                                       

کوه باید شد و ماند ، رود باید شد و رفت ، دشت باید شد و خواند...                  

سینه ام آیینه ایست ، با غباری از غم        تو به لبخندی از این آیینه بزدایی غم 

آشیان تهی دست مرا ، مرغ دستان تو پر می سازد                                         

آه، مگذار که دستان من ، آن اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد!!!

آه، مگذار که مرغان سپید دستت ، دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد!!!

                                                                         " حمید مصدق "